Golfpokinn kemur upp um þig

Á fyrsta teig má lesa ýmislegt úr sveiflunni, en golfpokinn segir meira. Hann er dagbók sem enginn skrifaði viljandi. Í hólfunum liggur saga sumarsins – og oft síðustu sjö sumra líka.

Regngallinn

Í neðsta hólfinu er regngalli, vandlega samanbrotinn eins og daginn sem hann var keyptur. Eigandinn tekur hann ekki fram fyrr en of seint er orðið – og þá skiptir það engu lengur. Gallinn fær samt að vera með. Hann veitir öryggiskennd, rétt eins og varadekkið sem enginn kann að skipta um.

Fjórar húfur, tvennir vettlingar og einn stuttermabolur

Í íslenskan golfpoka er pakkað fyrir allar árstíðir í einu, enda geta þær allar litið við á sama hringnum. Sá sem geymir stuttermabol í pokanum er bjartsýnismaður. Sá sem geymir lopavettlinga þar í júlí hefur spilað á Íslandi áður.

Tíin

Tíin lúta sérstöku lögmáli: því fleiri sem eru í pokanum, því færri finnast þegar á þarf að halda. Á botni hliðarvasans liggja að jafnaði um 140 brotin tí, tvö heil og eitt úr plasti sem einhver fékk gefins á golfmóti árið 2014. Það er varðveitt eins og ættargripur.

Boltarnir

Nýju boltarnir eru geymdir til betri tíma sem aldrei koma. Þess í stað er leikið með bolta sem fannst í karganum á sjöundu braut fyrir þremur sumrum og ber enn merki annars kylfings. Hann hefur komist lífs af úr tveimur tjörnum og staðið af sér eitt meistaramót og ótal vindhviður. Hann hefur fundið sína hillu í lífinu.

Handklæðið

Handklæðið var hvítt þegar það var keypt. Nú er það í lit sem finnst hvergi á litaspjaldi, einhvers staðar á milli mosans og moldarflagsins við tólfta teig. Það hefur þurrkað kylfur, bolta, gleraugu og einu sinni, í neyð, hund sem slapp inn á völlinn.

Blýantarnir

Golfblýantar fjölga sér í myrkri. Enginn hefur nokkurn tíma keypt slíkan blýant, en í hverjum poka eru minnst tólf. Ekki einn þeirra er yddaður. Þegar skrá þarf skorið er gripið í þann eina sem er með strokleðri – sem er löngu uppurið. Það segir sína sögu.

Vasinn sem enginn opnar

Í honum liggja skorkort frá hringjum sem gengu vel. Hin hafa horfið með dularfullum hætti. Þar er líka kvittun fyrir kakói úr golfskálanum, farangursmiði merktur ALC frá golfferðinni í vor og leiðbeiningar um það hvernig stilla eigi dræverinn, enn í plastinu.

Kylfan sem enginn notar

Í hverjum poka er ein kylfa sem eigandinn notar aldrei en tímir ekki að losa sig við. Oftast er það gamalt fjögurra járn, keypt á þeim árum þegar menn trúðu því enn að þeir gætu slegið með því. Það fær að fljóta með, eins og gamall félagi sem kemur alltaf í ferðina en spilar aldrei.

Fjarlægðarmælirinn

Í fínasta hólfinu, því eina þar sem rennilásinn virkar enn, er fjarlægðarmælir. Hann gefur upp fjarlægðina að flagginu upp á hálfan metra. Um vindinn segir hann hins vegar ekkert, og á Íslandi ræður vindurinn meiru um högglengdina en nokkurt mælitæki.

Regnhlífin

Íslenska golfregnhlífin er sérstök tegund. Hún er opnuð einu sinni á sumri, fer á rönguna í fyrstu vindhviðu og er síðan troðin aftur ofan í pokann eins og leðurblaka sem hefur gefist upp.

Nestið

Neðst í einu hólfinu liggur banani sem var settur þangað í júní. Hann er ekki lengur banani. Við ræðum það ekki frekar.

Í geymsluna

Nú styttist í að pokinn fari inn í bílskúr til vetrardvalar, með öllu sem í honum er. Í maí verður hann opnaður á ný. Vettlingarnir verða á sínum stað, tíin líka og regngallinn – enn samanbrotinn.

Bananinn verður þar líka.